Crisis? Dit is pas crisis!

Ik maak de afgelopen tijd een beetje – en dat woord gebruik ik heel bewust zoals u later in deze blog zult begrijpen - roerige periode door. Na 7 jaar te hebben gewerkt als ZZP’er, grijpt de bij deze werkwijze inherente eenzaamheid me steeds meer naar de keel. Ik ben het altijd maar alleen werken beu.

Als ZZP’er werk je natuurlijk wel altijd met andere mensen, maar je bent daar zelf nooit onderdeel van iets. Ik mis het samen met anderen werken aan iets wat langer duurt dan een project lang is. En dus dient zich steeds nadrukkelijker een – ingrijpende - beslissing en verandering aan. Met alle daarbij horende spanning en sensatie. Want wat ga ik dan doen? Ga ik ergens werken? Mar waar dan? Bij welke bedrijven pas ik? Maar zitten er wel mensen/bedrijven op me te wachten? En wat kan ik nou ook alweer precies? Of ga ik op zoek naar partners die samen met mij iets nieuws willen beginnen? Maar zijn er eigenlijk wel mensen die met me willen werken? En zit de markt wel te wachten op maatschappelijk meedogend ondernemerschap? En ondertussen slaat de recessie steeds nadrukkelijker toe in marketing- en managementadviesland, en worden mijn opdrachten merkbaar korter, schaarser en oppervlakkiger; een klassiek recept voor onzekerheid. En zoals dat gaat met onzekerheid, verlies je de realiteit stukje bij beetje uit het oog, gaat de blik naar het ego, en begint de waan van de dag vanzelf te regeren. Met alle gevolgen – lees: lijden - van dien. Aangezien niets menselijks mij vreemd is, ook in mijn geval. Tot onlangs….

Ik ben bestuurslid van de Golog Support Foundation. Deze stichting houdt zich bezig met de leefbaarheid van Tibetanen in de autonome regio Golog. Golog is een uiterst hooggelegen gebied in de provincie Qinghai, ongeveer twee keer zo groot is als Nederland en met slechts zo’n 250.000 inwoners. De overgrote meerderheid van de inwoners bestaat uit etnische Tibetaanse nomaden, maar deze meerderheid wordt desondanks gediscrimineerd door de Chinese minderheid. Waardoor er zeer ernstige armoede heerst en het ontbreekt aan de meest basale voorzieningen. Met alle kwalijke, schrijnende, mensonterende gevolgen van dien. De stichting heeft in de loop der jaren – in nauwe samenwerking met de Tibetaanse, lokale bevolking - een aantal van deze basale voorzieningen mogelijk gemaakt, zoals een mobiel healthcare team (een tent, truck, arts, verpleegkundige met medicijnen) wat later verwerd tot een heus healthcentre; een gezondheidscentrum waar de Tibetaanse nomaden terecht kunnen voor gratis medische behandeling en het Golog Childfund (waarmee nomaden kinderen een dak boven het hoofd wordt geboden en toegang tot basaal taalonderwijs; iets waar zij anders verstookt van zouden blijven).

Ik kwam in contact met de Golog Support Foundation via mijn Compassionwear-initiatief. Ik zocht een goed doel om te ondersteunen met de verkoop van mijn t-shirts, dat gerelateerd was aan de Tibetaanse zaak die mij al jaren aan het hart gaat. Toen ik via Henco van der Weijden in contact kwam met lama Jigmé Namchyal – boeddhistisch leraar, initiatiefnemer en drijvende kracht achter Golog Support – wist ik dat ik mijn doel had gevonden. De persoonlijke verhalen die lama Jigmé over zijn geboortegrond Golog vertelde raakten mij hard. Tibet kreeg een gezicht en een stem. Het kwam heel dichtbij. Dat gebeurde onlangs weer. We hadden een bestuursvergadering. Lama Jigmé nam vrijwel onmiddellijk het woord en agendeerde een urgente kwestie. Hij begon: “De stichting heeft een stukje grond in het stadje Dawu met daarop een klein, eenvoudig huisje dat gebruikt wordt voor de – belangrijke – activiteiten van het Childfund. Het herbergt de kinderen en een winkeltje waarmee wat inkomsten worden gegenereerd om de kinderen terplekke te onderhouden. Door de stormachtige economische groei die China doormaakt, wordt er ook hevig in de Golog regio geïnvesteerd en moet Dawu tot een gigantische stad uitgroeien. Dit maakt de grond belangrijk en aantrekkelijk voor investeerders. En dus heeft de Chinese overheid een nieuwe regel ingesteld die voorschrijft dat gebouwen minimaal een verdieping en een bepaalde omvang moeten hebben. Veel van de Tibetaanse nomaden kunnen hier met hun nietige inkomens en dus schamele bewoning niet aan voldoen. Hetgeen ook precies de bedoeling van deze wet is, omdat diezelfde wet stelt dat alle grondrechten vervallen aan de overheid, indien er niet aan de voorschriften kan worden voldoen. Alle grond komt dus in handen van de overheid die het voor veel geld kan en zal verkopen aan Chinezen die wel geld genoeg hebben om grote huizen te bouwen. Ook ons huis dreigt slachtoffer te worden van deze maatregel. Ook onze grond dreigt onteigent te worden. Als we niet binnen afzienbare tijd 65.000 euro weten te genereren, waarmee we de benodigde verbouwing kunnen financieren, dan raken we alles kwijt.

… Terwijl lama Jigmé zijn verhaal afrondt, voel ik mezelf kleiner en kleiner worden. Dit is pas lijden. Wat een onrecht, wat een onmacht. En dan maak ik me druk over de eenzame keerzijde van het ZZP’erschap en wat economische tegenwind?! Hoe durf ik? Wat een luxe problematiek! Wat een ondankbaarheid. Wat een egoïsme. Ik heb een dak boven mijn hoofd, ik heb een inkomen, ik heb een opleiding kunnen volgen waardoor ik kan lezen en schrijven, ik woon in een land met goede sociale voorzieningen, ik ben slechts enkele minuten van goede medische zorg verwijderd, ik word niet gediscrimineerd op basis van mijn etniciteit, mijn kinderen lijden geen honger en hebben wel toegang tot goede scholing…. Ik kreeg een – verdiende – realitycheck! Ik werd wakker uit mijn waan van de dag. Ik besefte me opeens dat ik niet zo met me-zelf en zelfmedelijden bezig moest zijn, maar met het bijdragen aan het beëindigen van het lijden van anderen. Juist in deze spannende tijd…

Ik ga iets doen wat ik nog nooit eerder heb gedaan; ik ga u vragen – nee, ik ga uw zelfs smeken en bedelen - om uw geld! Juist in deze crisistijd is het goed dat we ons beseffen dat onze maatschappelijk of financiële situatie – hoe penibel die voor Nederlandse begrippen ook mag zijn – veel en veel minder ernstig is dan de situatie waarin onze Tibetaanse broeders en zusters verkeren. Het is goed dat u zich beseft wat een voorrecht het is dat we ons druk kunnen maken over de dingen waar we ons in dit land druk over maken. Kijk eens eerlijk naar uw situatie. Hoe écht is die crisis nou? Ik weet 101% zeker dat u in staat bent om een paar euro’s te missen voor de écht straatarme bevolking van Golog. Het hoeft geen groot bedrag te zijn. Als u maar een euro kunt missen, is die euro een reuze gift. Alle beetjes, alle euro’s helpen en zijn een goede stap in de richting van de 65.000 euro die wij bij elkaar moeten krijgen om onze Tibetaanse broeders en zusters te helpen. U kunt uw donatie overmaken op rekening: 1331.37.848 t.n.v. Stichting Golog Support Foundation, Rotterdam. Ik reken op uw realiteitszin, medemenselijkheid en mededogen!

Reacties   

 
#14 "IK OOK !"Guest 02-05-2013 21:32
......Sam en Moos doen beiden in lorren
(afgedankte kleren,vodden). ...samen lopen ze over de kalverstraat... Sam roept luid :
" Lorren,vodden ...!"....Moos geneert zich
om deze "handel"en roept nauwelijks hoorbaar :"Ik ook..!"
Dus :Ik ook!!!
Succes met deze actie
Om mani Padme hum
Carly Schöne
Citeer
 
 
#13 RE: Crisis? Dit is pas crisis!Marlinka Rinsma 20-07-2012 13:25
Ik heb weleens gehoord dat een kleine groep mensen grote dingen in de wereld kan veranderen. Laat dit zo'n initiatief zijn. Ik doe mee. Groet,Marlinka
Citeer
 
 
#12 Mooi initiatiefGertjan Broekman 10-06-2012 13:15
Dank voor je eerlijke bespiegelingen Kees.
Ik doe mee.
Citeer
 
 
#11 Harde realiteitRonald Beuk 03-06-2012 14:51
Hoi Kees,

Mooi initiatief, bij deze heb je mijn support, uiteraard!!

Groeten

Ronald
Citeer
 
 
#10 Geld vragen :-)Marian Binkhorst 29-05-2012 17:01
Ik zal hier zeker aan meewerken. Kan niet zo veel missen vanuit mijn uitkerings situatie, maar zoals je zelf al zegt: Alle beetjes helpen. Ik hoop wel dat het op de goede plek terecht komt, maar het voelt wel goed.
Citeer
 
 
#9 RE: Crisis? Dit is pas crisis!Rafael Redczus 24-05-2012 23:05
Kees, dank je ons op deze manier een stukje van de wereld laat zien. Ook mijn steun heb je/hebben ze. Je ZZP verhaal is overigens erg herkenbaar.

Een mooie avond toegewenst & groet,
Rafael
Citeer
 
 
#8 RE: Crisis? Dit is pas crisis! Asceline Groot 23-05-2012 12:08
Goed initiatief en mooie zelfreflectie. Ik zal een blog maken!
Citeer
 
 
#7 RE: Crisis? Dit is pas crisis! Johanna Räkers 21-05-2012 11:36
Kees, bedankt voor je spiegel! Ik steun zeker.
Citeer
 
 
#6 een waar4devol signaalJohn Franssen 20-05-2012 23:57
Kees wij Anne-Marie en ik) steunen je oproep. Behalve dat wij zelf bijdragen, zullen wij je oproep ook verspreiden onder vrienden en kennissen.
John
Citeer
 
 
#5 Ik doe meeJoost Steenbeek 19-05-2012 22:34
Goed dat je dit met ons deelt Kees. Ik ben altijd dol geweest op de Tibetanen en kon verdrietig worden hoe hun cultuur getorpedeerd werd en wordt door de onderdrukker. Ik ondersteun met groot genoegen jouw initiatief,

Grote groet,

Joost
Citeer
 

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen